ՄԵՐ ԿԱՅՔԻ ԳՐԵԼԱՎՈՃԸ - 8 Марта 2010 - ՀԵՏԱՔՆՆՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ, ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ, ԲԱՑԱՀԱՅՏՈՒՄՆԵՐ

Ես Էլ նույն տրամաբանությամբ պատասխանեցի, որ տվյալ պահին ինձ համապատասխան թռիչքուղի չեմ գտել և հիմա էլ իմ սեփական թռիչքուղին եմ կառուցում: ՈՒսանողական տաիրիների սկզբից մինչ այժմ էլ ամեն օր տեսնում և առնչվում եմ այնպիսի անձերի հետ` որոնք որ ուրիշների թելադրանքով են <<ներկայացնում ճշմարտությունը>>:

Դոգմա է` մարդը սուբյեքտ է, իսկ այն ամենը` ինչը առաջանում է սուբեքտից կարող է միայն սուբեք լինել: Հետևաբար` լրագրողի արտադրանքն էլ` լրատվությունն էլ երբեք չիկարող օբեքտիվ լինել: Բայց հիշենք, որ ամենը չափ ու սահման ունի:

Եթե լրագրության մեջ տարբեր տեսանկյուններ չլինեին` եթե վերլուծելու, մեկնաբանելու, պարզելու, բացահայտելու և նման <<աշխատանքների>> կարիք չլիներ` հետևաբար ասուլիսների և այլ միջոցառումների ժամանակ միայն տեսախցիկներին և ձայնագրիչներին <<կուղարկեին>>: Այդպես չե: միշտ էլ կլինի լրագրողի, խմբագրի, մեկնաբանի, մոնտաժողի` <<կտրող և կպցնողի>> և այտպիսի մասնագետների կարիք և համապատասխան աշխատանք: Բայց ամենը չափի մեջ պետք է լինի:

Անթույլատրելի է` չիկարելի Հայաստանի Հանրապետության առաջին նախագահի դիմելաձևի փոխարեն մամուլում գրել ԼՏՊ: Չիկարելի եթերով մարքսիստական միության նախագահին անվանել ֆաշիստական միության նախագահ: Չիկարելի որևե քաղաքական գործիչի նկար <<կպցնել>> մարմնավաճառի, ճզմած սխտորի գլխի, ծակ դհոլի կամ էլ այլ <<բաների>>: Ես այնպիսի հիշատակումներ եմ անում, որոնք որ կատարյալ իրականություններ են և ոչթե հորինվածք: Ես այնպիսի <<բան>> եմ հիշեցնում, որը <<պարզ է օրվա նման>>: այսպիսի <<դեպքեր>> մենք տեսնում ենք ամեն օր: Ամեն օր մեր համար մամուլում <<լվի>> մասին են պատմում, բայց այն որպես <<ուխտ>> ձևակերպելով: Շատ` հազարավոր անձեր էլ այտ տեսակի <<ճշտերի>> են հավատում:

Առաջնահերթ այտ նութերը կազմողներն են կորցրել և շարունակում են կորցնել <<սեփական ուղեղով մտածելու>> կարողությունը և ամենինչ <<շինում են>> իրենց շեֆերի գաղախարներին համապատասխան: Իսկ հետո` շարունակելով նույն տրամաբանությունը, այտ ԶԼՄ-ի լսարանն էլ է շարունակում մտածել թելադրված լրատվությանը համապատասխան: Ինչոր տեղ` չիկարելի մեղադրել այտ <<կարքի>> ժուռնալիստիկներին` քանիոր այդ անձերը այտ կերպով <<հացի խնդիր>> են լուծում… բայց միայն ինչոր տեղ:

Մեր կարծիքը Լեզվի պետական տեսչության և նրա <<գործերի>> հանդեպ նույնն է` ինչպիսին որ մեր կարծիքն է` փրփրագմփիկ, հեռուստատեսիլացույց, երկարաբարակախմորածակ, հետակապատաճեղքային տափակափայտ և նման <<բառերի>> հանդեպ: Ես և մենք այս <<բառերին>> անլուրջ մոտեցում ենք ցուցաբերում և նույնպիսի մոտեցում ունենք նաև այս <<բառերի>> հեղինակների և իրենց <<հիմնարկի>> հանդեպ:

Ի՞ՆՉՊԵՍ ԵՆՔ ԳՐԵԼ ԵՎ ԻՆՉՊԵՍ ԵՆՔ ՇԱՐՈՒՆԱԿԵՐՈՒ ԳՐԵԼ ՄԵՆՔ Ինչպես նշել եմ` ամեն ինչ չափ ու սահման ունի, այն թե Ինչպես ենք գրել և ինչպես ենք շարունակելու` նույնպես: Զրպարտություններ և հայհոյանքներ չենք գրել և չենք գրի, չենք բարձրաձայնել և չենք բարձրաձայնի: Գրել ենք բոլորի <<լեզվով>> և բոլորի` ամեն մեկի համար և կշարունակենք այտպես և այն ինչ որ մենք ենք ասել և շարունակելու ենք ասել` բոլորի և ամեն մեկի <<ականջի համար>> է: Իմ կայքի գրելավոճը <<պարյադչնին>> է, իսկ լեզուն հասկանալին:

Նշել ենք, որ գրում ենք ընթերցողի համար` Հետևաբար գրում ենք ընթերցողին հասկանալի լինելու սահմաններում: Գիտենք, որ մեր ժամանակակից խոսելաձևի մեջ կան շատ թուրքերեն, ռուսերեն և այլ լեզուների բառեր: Մենք աշխատել և ածխատում ենք գրել առավելաբար հայերեն և հայեցի կերպերով, բայց եթե բառի նկարագրող <<երևույթը>> այնպեսին է, որ իր համապատասխան լեզվով ավելի <<հասկանալի>> է` հետևաբար պիտի ընտրենք այտ օտարալեզու տարբելակը: Ի՞ՆՉՊԵՍ ԵՆՔ ՎԱՐՎԵԼՈՒ ԺԱՐԳՈՆԱՅԻՆ ԲԱՌԵՐԻ ՀԵՏ

Ամեն մասնագիտություն ունի իրեն համապատասխան տերմինները և լեզվավոճական <<անաղարտության>> մակարդակը: ժարգոնային բառերն էլ այդպիսի մի յուրօրինակ <<մասնագիտության>> տերմիններ են: Հետևաբար` եթե ինչոր նյութում նմանատիպ <<մասնագիտության>> առնչվող թեմաներ ենք գրում` այս կարքի տերմինները նույնպես կլինեն` բայց չափի մեջ: